Romeo i Julia – świeca sojowa

Jest późna noc, założyłaś już długą koszulę nocną z ozdobnym haftowanym kołnierzykiem. Powoli szykujesz się do pójścia spać. Nagle słyszysz jakieś hałasy i krzyki za oknem. Ukradkiem wyglądasz przez okno zza kotary, po czym chowasz się szybko z powrotem. – To on! to Romeo! – unosisz głos z poddenerwowana. Po ulicy biegnie Romeo, a za nim dwóch innych młodzieńców. – Romeo! gachu! cietrzewiu! wariacie! – Słyszysz jak jego przyjaciel za nim krzyczy. Ale on nic, biegnie ile sił w nogach, prawie potykając się o wystający kamień, ale po kilku minutach dobiega (na szczęście cały!) pod mur twojej posiadłości. Po chwili wchodzi na niego i skacze w dół. Słychać jeszcze ciche rozmowy i śmiechy jego przyjaciół, ale Romeo nie zwraca na nie uwagi i idzie w głąb ogrodu. Ogród twojej rodziny jest pełen wysokich jabłoni. Drzewa figowe uginają się pod ciężarem swoich dojrzałych, soczystych owoców. Powietrze pachnie słodyczą jabłek, gruszek i ziemistością liści. Noc jest ciepła, niebo czarne i gwieździste, a pełnia księżyca dodaje romantyczności. Romeo idzie w kierunku twojego balkonu.

Zapach: Kwaśne zielone jabłko w asyście słodkiej gruszki i cierpkiej figi.