Dorian Gray – świeca sojowa

Śmierć jest je­dy­ną rze­czą, która mnie prze­ra­ża. Nie­na­wi­dzę jej. Dziś można prze­trwać wszyst­ko z tym jed­nym wy­jąt­kiem. Śmierć i pro­stac­two to je­dy­ne dwa fakty, któ­rych wiek dzie­więt­na­sty nie jest w sta­nie wy­in­ter­pre­to­wać. Kawę, Do­ria­nie, wy­pij­my w ga­bi­ne­cie mu­zycz­nym. Mu­sisz mi za­grać Cho­pi­na. Ten, z któ­rym ucie­kła moja żona, wy­bor­nie grał Cho­pi­na. Bied­na Vic­to­ria! Tak ją lu­bi­łem. Bez niej w domu jest dość pusto. Do­rian bez słowa wstał od stołu i prze­szedł do są­sied­nie­go po­ko­ju, gdzie za­siadł do for­te­pia­nu i po­zwo­lił pal­com błą­dzić po biało-czarnych kla­wi­szach z kości sło­nio­wej. Kiedy po­ja­wi­ła się kawa, prze­rwał i spoj­rzał w oczy lor­do­wi Henry’emu. — Harry, czy przy­szło ci kie­dyś do głowy, że Basil mógł zo­stać za­mor­do­wa­ny?

Zapach: dalia, czarna porzeczka, drzewo sandałowe, piżmo, cedr.