Dracula – świeca sojowa

Wspi­na­li­śmy się mozol­nie pod górę. Nagle do­strze­głem, że woź­nica wpro­wa­dza konie na dzie­dzi­niec ogrom­nego, zruj­no­wa­nego zamku. Z wyso­kich, ciem­nych okien nie wydo­sta­wał się naj­mniej­szy nawet pro­mień świa­tła, a popę­kane basz­ty odci­nały się po­strzę­pioną linią na tle nieba. Musia­łem za­snąć, bo gdy­bym czu­wał, z pew­no­ścią zauwa­żył­bym to nie­zwy­kłe miej­sce, gdy się do niego zbli­ża­li­śmy. Było ciem­no, ale zdo­ła­łem do­strzec spo­rych roz­mia­rów dzie­dzi­niec, z któ­rego kilka dróg wio­dło pomię­dzy wiel­kie łuko­wate skle­pie­nie. W świe­tle dzien­nym dzie­dzi­niec może oka­zać się więc jesz­cze więk­szy. Woź­ni­ca, w milcze­niu zeskoczył z powozu, postawił moje bagaże koło mnie, wsiadł na powóz i znik­nął pośpiesznie w mroku w jednym ze sklepionych przejść. Rozejrzałem się niepewnie, próbując znaleźć jakiekolwiek ślady ludzkiej obecności, ale wszystko wokół wyglądało na zapomniane przez czas. W jakież to dziwne miejsce przygnał mnie los i pomiędzy jakich ludzi?

Zapach: drzewo palisandrowe, węgiel drzewny, mirra, czarny pieprz, kakao.